Sustainable energy without the hot air: Grenzen aan de groei van duurzame energie

Een samenleving die draait op 100% hernieuwbare energie is technisch mogelijk maar vergt naast enorme investeringen ook gigantisch veel ruimte. David Mackay, professor in de natuurkunde aan de Universiteit van Cambridge geeft een reality check aangaande duurzame energie.

Duurzame energie: Feiten en fabels

In 2009 kwam David Mackay met het boek “Sustainable energy – Without the hot air”, gratis te downloaden via Withouthotair.com. Het boek moet ik nog steeds eens lezen, wel heb ik met veel aandacht gekeken naar een presentatie hieronder die de schrijver gaf naar aanleiding van het boek.

In dit college vertaalt David Mackay al het energieverbruik naar “kilowatturen per persoon per dag” en vervolgens via de bevolkingsdichtheid naar watts per vierkante meter. De ietwat vreemde eenheden maken het mogelijk het energieverbruik per oppervlak te relateren aan de opbrengst van windenergie, biomassa, PV en andere duurzame bronnen per vierkante meter.

Zo wordt snel inzichtelijk dat het voor dichtbevolkte westerse landen als Groot-Brittannië en Nederland nagenoeg onmogelijk is geheel over te stappen op zelf opgewekte hernieuwbare energie. 100% emissie vrij kan hier alleen met een grote bijdrage van kerncentrales of door oppervlak te lenen van minder dichtbevolkte landen.

Ook het bekende ‘postzegeltje’ in de Sahara wordt in helder perspectief gezet. Het zonlicht dat aldaar op een fractie van de woestijn valt is inderdaad afdoende om de hele wereld van energie te voorzien. Het kleine stukje Sahara is echter wel net zo groot als heel Duitsland, toch een aardige postzegel om te bedekken met PV-panelen.

Al met al een zeer informatieve en realistische kijk op duurzaam van een man die, ondanks zijn terechte kritiek, absoluut in hernieuwbare energie lijkt te geloven.

Dit vind je misschien ook leuk...