Ondanks Milieudefensie loop ik dit jaar niet mee in de Klimaatmars

Ian Parker, via Unsplash Public Domain
Opnieuw relevant: 1 november 2021 | Oorspronkelijk gepubliceerd: 4 maart 2019
In de oorspronkelijke versie van dit artikel overtuigde ik mijzelf dat ik mee moest lopen in de Klimaatmars van 2019, ondanks de naar later bleek stromende regen. En vooral ondanks de organiserende partijen, waar ik kromme tenen van kreeg. Ik sta nog steeds achter de destijds aangehaalde – onder dit toegevoegde kader genoemde – argumenten.


Niet uit te leggen, en dus niet zonder risico’s voor de beeldvorming

Wel heb ik dit jaar nog krommere tenen. “We eisen dat het kabinet nú in actie komt met ambitieuze, eerlijke klimaatplannen voor een weerbaar heden en een leefbare toekomst. Samen kunnen we de schade beperken en bouwen aan een beter bestaan. Daarvoor hebben we iedereen nodig!”, schrijft de organisatie dit jaar op haar homepage.

Iedereen, behalve voorstanders van kernenergie. De site noemt zo’n 100 ondersteunende bewegingen op de site maar sluit organisaties die actie willen voeren voor kernenergie nadrukkelijk uit van deelname aan de mars. Niet uit te leggen. Als je alles op alles wil zetten voor klimaatbeleid, verwelkom dan ook alles en iedereen die dat hoofddoel steunt. Nu stel je op onnavolgbare gronden specifiek een groep nucleaire enthousiastelingen teleur. Enkelen daarvan zullen ongetwijfeld de pers zoeken. De Klimaatmars, die het beeld van een enorm brede volksbeweging vóór klimaatbeleid nastreeft, loopt zo een risico te worden afgeschilderd als een hypocriete club die mensen met de beste bedoelingen weigert.

En er zullen ongetwijfeld alsnog mensen met borden vóór kernenergie meelopen. Net zoals er als er – nadrukkelijk wél verwelkomd door de Klimaatmars-organisatie – een groep met o.a. Wise en Laka meeloopt die fel tégen kernenergie is. Door als organisatie zo duidelijk partij te kiezen, vergroot je het risico op ongemakkelijke confrontaties tijdens de mars.

Wise en Laka pleiten bovendien voor het sluiten van bestaande en operationele kerncentrales, in binnen- en buitenland. Dat resulteert hoe je het ook wend of keert juist in extra CO2-uitstoot. Aan deze klimaatbeleidssabotage neemt de organisatie van de mars voor effectief klimaatbeleid blijkbaar geen aanstoot.


Denk er nog eens goed over na, Milieudefensie en Greenpeace

Milieudefensie en Greenpeace hebben veel betekend voor het klimaatbeleid, wereldwijd en in Nederland. Helaas schieten deze organisaties al jaren door in standpunten tégen (voor hen niet-ideale) delen van de oplossing. Actievoeren vóór effectief klimaatbeleid, lijkt zo onhandig vaak op actievoeren tégen effectief klimaatbeleid.

Door de achterban op te jutten tegen kernenergie, tegen bio-energie en tegen CO2-opslag, maak je het overheden niet makkelijker om draagvlak te vinden voor effectief klimaatbeleid. Speltip 6 (Spreid je winstkansen) geldt ook hier; Diversiteit in oplossingen vergroot de kans dat het geheel aan klimaatbeleid succesvol zal zijn. En ook speltip 9 (Weet wanneer je moet stoppen) is van toepassing; Juist door fans van atoomstroom ook tijdens deze mars (zaterdag 6 november te Amsterdam) weer uit te sluiten, gun je kernenergie veel meer aandacht dan het verdient.

Het zou kortom een groots en tegelijkertijd tactisch gebaar zijn als Milieudefensie, Greenpeace, Oxfam en de overige organiserende partijen net op tijd alsnog een georganiseerde groep pro-nucleaire activisten verwelkomen.

Ondanks de optelsom van dit knullige antinucleaire gedoe en de kromme tenen die ik ook in 2019 al voelde, kan ik mijzelf nog steeds overtuigen dat het goed zou zijn als ik ook dit jaar mee zou lopen. Maar ik had al een weekendje weg staan. Dus ondanks Milieudefensie ben ik er dit jaar niet bij. Hieronder het oorspronkelijke betoog van 4 maart 2019.

Ondanks Milieudefensie loop ik zondag mee in de Klimaatmars

Zondag 10 maart 2019 gaan in Amsterdam mensen de straat op voor het klimaat. Dit op initiatief van Milieudefensie, Greenpeace, FNV, Oxfam en andere organisaties. Ik krijg daar lichtjes jeuk van. Maar ik ben er wel bij.

De straat op tegen transitieremmers in alle smaken

Volwassenen die protesteren, spandoeken maken, leuzen scanderen. Ik vind het maar ongemakkelijk. Jongeren is een ander verhaal. Dat Greta Thunberg haar generatie in beweging krijgt voor klimaatbeleid is schitterend. De Nederlandse spijbelactie in Den Haag begin februari was schitterend.

Van al die gedreven spijbelaars is helaas ook blijven hangen dat een aantal achteraf een hamburger at. Die cynische herinnering is het werk van versleten opiniemakers die stuk voor stuk met hetzelfde o zo verrassende haakje op de proppen kwamen. Hoe krom is je wereldbeeld als je de ene dag het klimaatakkoord afserveert omdat het effect verwaarloosbaar is en een dag later kinderen aan de schandpaal nagelt omdat ze een hamburger eten?


Opkomst Klimaatmars kan niet groot en divers genoeg zijn

Alleen al vanwege de treurige reactie op het klimaatspijbelen, tot zelfs hele complottheorieën rond een Zweeds meisje van 16 aan toe, hoop ik dat er komende zondag veel mensen een stukkie door de hoofdstad wandelen. Dus moet ik van mijzelf ook. Maar dan blijft zo’n mars wel ongemakkelijk. Daarom nog eens 3 argumenten om mijzelf over de streep te trekken.

1.Mensen van wie je denkt dat ze Elsevier lezen, lezen Elsevier

Te veel Nederlanders op posities die er toe doen in het bedrijfsleven en de maatschappij zijn matig geïnformeerd over klimaat en energie. Deze groep vaart op de pseudowijze redenaties van Wynia, Sommer en generatiegenoten. Deze groep is absoluut voor rede vatbaar maar treft vooral gelijkgestemden. Zo snel deze groep de ernst en de kansen van de zaak inziet, komt de transitie in een stroomversnelling. Een grote opkomst is door deze groep niet te negeren.

2.Het moet maar eens afgelopen zijn met dromen over innovatie

Effectief klimaatbeleid verandert het landschap en neemt een hap uit budgetten die ook zonder klimaat probleemloos uitgeput raken. Klimaatbeleid is niet voor iedereen leuk en heeft electorale consequenties. Daarom dwepen politici met innovatie. Of het nu een thoriumreactor of een waterstofpaneel is, de doorbraak ligt altijd áchter de horizon. Een grote opkomst geeft de politiek de rugwind om juist bewezen oplossingen zo snel mogelijk in beleid te vatten.

3.Klimaat is te belangrijk om aan de usual suspects over te laten

De organisaties die de klimaatmars organiseren en/of adopteren, hebben het beste voor met de wereld en zijn bij uitstek in staat de achterban te activeren. Helaas hangt de milieubeweging sterk aan principes die effectief klimaatbeleid in de weg staan, bijvoorbeeld over financiering door ‘de industrie’ of over de inzet van kernenergie en CO2-opslag. Een onverwacht diverse oploop bij de klimaatmars steunt partijen die pragmatischer denken over klimaat en energie.


Tot zondag in Amsterdam!

Hopelijk heb ik met dit stuk mijzelf en andere twijfelaars overtuigd om zondag toch aan te haken, vanaf 13:00 op de Dam. De klimaatmars kan alle extra aanloop gebruiken want het belooft oudhollands matig weer te worden. Je zult me herkennen aan de kleren die ik anders ook had aangetrokken. Achteraf zal ik overigens claimen dat iedereen die zonder spandoek, Groenlinkssjaal of Milieudefensiepetje meeliep, dat deed als steun voor pragmatisch klimaatbeleid. Dus dan weet je dat.

Bonustip
Voor wie verdenking op steun aan de milieuclubs volledig weg wil nemen; breng een Happy Meal of Wopper mee. 😉

ImagecreditIan Parker, via Unsplash Public Domain

Dit vind je misschien ook leuk...